ஒபாமா: பன்முகம்

வெறும் வார்த்தைகள் போதுமா? ஒபாமாவைக் காட்சிப்படுத்த அவரின் உரை மட்டுமே போதும் என்கிறார் இவர்:

நன்றி: Neoformix – Discovering and Illustrating Patterns in Data: Obama Victory Speech | Obama Word Portrait | Obama Word Portrait II | Colored Word Portraits | President Obama

Advertisements

ஒபாமாவின் ‘இனப்பிரச்சனை’ பேருரை

ஒபாமா நேற்று மிகச் சிறப்பான உரை ஒன்றை வழங்கியுள்ளார். ‘இன்னும் முழுமையான ஒன்றியம்/ஐக்கியம்'(A more perfect union) என தலைப்பிடப்பட்டுள்ள இந்த உரையில் அவர் பேச எடுத்துக்கொண்ட விதயம் அமெரிக்காவின் ‘இனப்பிரிவினை’.

ஒபாமா சார்ந்துள்ள திருச்சபையின்(Church) மதபோதகர் அமெரிக்காவை கண்டித்துப் பேசிய பேச்சுக்கள் இனப் பின்னணியில் ஒபாமாவுக்கு எதிராக சர்ச்சையை கிளப்பிவிட்டபின் இந்த சமன் செய்யும் முயற்சி ஓரளவுக்கு எதிர்பார்க்கப்பட்டதே என்றாலும், இந்த பேச்சின் வீச்சு வெறும் தன்னிலை விளக்கத்தையும் தாண்டிச் சென்றுள்ளதை உணர முடிகிறது.

பொதுவாக கறுப்பினத்தவர்களைத் தவிர்த்த அமெரிக்க அரசியல்வாதிகள் எளிதில் தாண்டிச்செல்லும் ஒரு விதயமாக இனப்பிரச்சனை இருந்துவருகிறது. ஒபாமா அதன் கொம்புகளைப் பிடித்துக் கொண்டு எதிர்கொண்டிருக்கிறார் என்பதே இந்தப் பேச்சின் முக்கியத்துவம். அவர் இந்த உரையினை வழங்கவும், இனப்பிரச்சனை குறித்து பேசவும் சூழ்நிலையால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார் என்றாலும் இதன் முக்கியத்துவம் கொஞ்சமும் குறைந்துவிடவில்லை.

‘மக்களாகிய நாம், மேலும் முழுமையான ஒரு ஒன்றியத்தை உருவாக்கும் பொருட்டு…’ (“We the people, in order to form a more perfect union.” ) எனும் அமெரிக்க விடுதலைப் பிரகடனத்தின் முதல் வார்த்தைகளில் துவங்கிய உரை மன எழுச்சியைத்(Insipiration) தூண்டும் விதத்தில் அமைந்திருந்தது.

முதலில் இனப்பிரச்சனை உண்மையானதும், கவனிக்கப்படவேண்டியதுமான ஒன்று என்பதை ஒபாமாவின் உரை உணர்த்தியது. அதை கடந்து செல்ல அவர் முன்வைக்கும் ஒரே வழி சேர்ந்து செயல்படுவது என்பதையே. அத்தகைய ஒருங்கிணைப்பு சாத்தியம் என கடவுளின் பேரிலும், அமெரிக்க மக்க்லின் பேரிலும் தனக்கிருக்கும் நம்பிக்கையாலேயே தான் அதிபர் பதவிக்கு போட்டியில் குதித்தேன் என்றார்.(I chose to run for the presidency at this moment in history because I believe deeply that we cannot solve the challenges of our time unless we solve them together – unless we perfect our union by understanding that we may have different stories, but we hold common hopes; that we may not look the same and we may not have come from the same place, but we all want to move in the same direction – towards a better future for of children and our grandchildren. )

ஒபாமாவின் பேச்சு அவர் முஸ்லிம் மதத்தவர் என்பவர்களின் பிரச்சாரங்களுக்கு எதிர்ப்பாகவும் அமைந்தது. நேரடியாக அவர் இதுகுறித்து பேசவில்லையென்றாலும் உரையில் அழுத்தமாக அவரது கிறீத்துவப் பின்னணி முன்வைக்கப்பட்டது.

தான் வெள்ளையினப் பாட்டியினால் வளர்க்கப்பட்டவன் என்றும் கறுப்பர்கள் குறித்து அவரின் இயல்பான பயத்தையும் அவ்வப்போது அவர் சொன்ன வெறுப்புச் சொற்களையும் முன்வைத்து தன் பாட்டியை எப்படி தன்னால் ஒதுக்க இயலாதோ அதே போலவே மதபோதகர் ஜெரமையா ரைட்டையும், அவர் பிரதிபலிக்கும் கறுப்பினத்தையும் தன்னால் நிராகரிக்க இயலாது என தெரிவித்தார் ஒபாமா. இதன்மூலம் தன் வெள்ளையினப் பின்னணியைச் சொல்கிறார்.

தன் மனைவியின்வழியே தன் குடும்பத்திலும், அவர் பிள்ளைகளிடமும் அடிமைகளினதும், அடிமைகளின் எஜமானர்களினதுமான இரத்தம் ஓடுகிறது எனச் சொல்லி தன் கறுப்பினப் பின்னணியை முன்வைத்தார். (I am married to a black American who carries within her the blood of slaves and slaveowners – an inheritance we pass on to our two precious daughters.)

இந்த அதிபர் தேர்தலின் மூலம் அமெரிக்காவின் இனப்பிரச்சனை முடிவுக்கு வந்துவிடும் என நம்புமளவுக்குத் தான் இளகியமனம் படைத்தவனல்ல என்று உண்மையை உணர்த்துகிறார். (Contrary to the claims of some of my critics, black and white, I have never been so naïve as to believe that we can get beyond our racial divisions in a single election cycle, or with a single candidacy – particularly a candidacy as imperfect as my own.)

ஜெரமையா ரைட் தன்னை கிறீத்துவத்திற்கு அறிமுகப்படுத்தியவர், தன் திருமணத்தை நடத்தியவர், தன் மகள்களுக்கு ஞானஸ்னானம் வழங்கியவர் எனத் தன் கிறீத்துவப் பின்னணியை அழுந்தச் சொல்கிறார் ஒபாமா. மதபோதகர் ஜெரமையாவின் பிரிவினை கருத்துக்களோடு தனக்கு உடன்பாடில்லையென்றும் ஏற்கனவே அதற்கான கண்டனத்தை தெரிவித்துவிட்டதாயும் சொன்ன ஒபாமா ஜெரமையாவை அத்தகைய சர்ச்சைக்குரிய கருத்துக்களை உடையவர் மட்டுமே எனத் தான் நினைத்திருந்தால் தான் வேறு திருச்சபைக்கு மாறியிருப்பேன் எனக் கூறினார். கறுப்பின அடிமைத்தளத்தின், அதன்பின் வந்த சமூக, அரசியல் இரட்டைநிலைகளின் விளைவுகளை அனுபவித்துணர்ந்த கறுப்பின மூத்தமக்கள் ஒரு தலைமுறையினரிடம் இன்னும் அமெரிக்கா குறித்த சோர்வுணர்வு மிஞ்சி நிற்பதாயும், அதன் வெளிப்பாடுகள் தவிர்க்க இயலாததாயும் உள்ளதை சுட்டிக்காட்டினார். கறுப்பினத்தவர்கள் பொருளாதார, சமூக ரீதிகளில் தனிப்படுத்தப்பட்டிருப்பதை உணர்த்துவதாயமைந்தது அவர் பேச்சின் முக்கிய பகுதிகள் சில.

இதைப்போலவே அமெரிக்க வெள்ளையினத்தவர் மத்தியில் கறுப்பினத்தவர் மேம்பட்டிற்கான அஃபர்மேட்டிவ் ஆக்ஷன் போன்ற ஒதுக்கீட்டுக் கொள்கையினாலும், கறுப்பினத்தவரின் வன்முறைக் கலாச்சாரத்தினாலும் ஏற்பட்டிருக்கும் அதிருப்தியும் உண்மையானதும் கவனிக்கத்தக்கதும் என ஏற்றுக்கொண்டார்.

ஆயினும் இந்த அதிருப்திகளையும், சோர்வுனர்வுகளையும் மிஞ்சி ஒருங்கிணைவதுவே ஒரு மேலும் முழுமையான ஒன்றியத்திற்கான பாதை என்பதை வலியுறுத்தினார். (But I have asserted a firm conviction – a conviction rooted in my faith in God and my faith in the American people – that working together we can move beyond some of our old racial wounds, and that in fact we have no choice is we are to continue on the path of a more perfect union. )

அரசியல்வாதிகள் எளிதில் எடுத்துப் பேசாத இனப்பிரச்சனையை முன்நிறுத்தி பேசியதே பராக் ஒபாமாவின் உரையை வரலாற்று சிறப்புமிக்கதாக்கிவிடுகிறது. கடந்த சில வருடங்களில் அமெரிக்கர்களுக்கு கிடைக்கப் பெறாத ஒரு போதனையாகவே(Sermon) இது அமைந்தது. பராக்கின் அழகியலும் ஆழமும் கலந்த உரைகள் இக்குணங்கள் அறவே அற்ற அதிபர் புஷ்ஷுக்கு ஏற்ற மாற்றாய் இவரை முன்நிறுத்துகிறது.

ஒபாமாவின் உரை இனப்பிரச்சனைகளுக்கு தீர்க்கமான தீர்வுகளை முன்வைக்கவில்லை என்பதே உண்மை. அவர் இனப்பிரச்சனைகளை முறியடிக்கும் செயல்திட்டங்களை முன்வைக்கவில்லை. அது அமெரிக்காவின் முழுமை நோக்கிய பயணத்தில் எளிதில் கைகூடுவதல்ல என்பதை உணர்ந்துள்ளவராகவே அவர் பேசினார். எனினும் அவர் உரை இன்றைய நிலையில் இனப்பிரச்சினையை கடந்து செல்வதன் அவசியத்தையும், ஒருங்கிணைந்த செயல்பாட்டிற்கான தேவையையும் முன்வைத்தது.

உலக அரசியலில் அண்மையில் இதுபோல ஒரு எழுச்சியூட்டும் உரையை கேட்டிருப்பது அரிது.

‘நீங்கள் கேட்க விரும்புவதை மட்டுமல்ல நீங்கள் கேட்கவேண்டியவற்றையும் பேசுவேன்’ எனும் ஒபாமாவின் பிரசார வரிகள் நேற்றைய உரையில் உயிர்பெற்றன என்பதில் சந்தேகமில்லை.

ஒபாமாவின் உரையைக் காண, படிக்க இங்கே செல்லவும்
ஒலிவடிவில் கேட்க.

தொடர்புள்ள இடுகை

Some Quotes

The document (Declaration of independance) they produced was eventually signed but ultimately unfinished. It was stained by this nation’s original sin of slavery, a question that divided the colonies and brought the convention to a stalemate until the founders chose to allow the slave trade to continue for at least twenty more years, and to leave any final resolution to future generations.

And yet words on a parchment (referring to the constitution) would not be enough to deliver slaves from bondage, or provide men and women of every color and creed their full rights and obligations as citizens of the United States.

I have brothers, sisters, nieces, nephews, uncles and cousins, of every race and every hue, scattered across three continents, and for as long as I live, I will never forget that in no other country on Earth is my story even possible.

it is a story that has seared into my genetic makeup the idea that this nation is more than the sum of its parts – that out of many, we are truly one.

Like other predominantly black churches across the country, Trinity embodies the black community in its entirety – the doctor and the welfare mom, the model student and the former gang-banger. Like other black churches, Trinity’s services are full of raucous laughter and sometimes bawdy humor. They are full of dancing, clapping, screaming and shouting that may seem jarring to the untrained ear. The church contains in full the kindness and cruelty, the fierce intelligence and the shocking ignorance, the struggles and successes, the love and yes, the bitterness and bias that make up the black experience in America.

Ironically, this quintessentially American – and yes, conservative – notion of self-help found frequent expression in Reverend Wright’s sermons. But what my former pastor too often failed to understand is that embarking on a program of self-help also requires a belief that society can change.